Home Ruch Światło-Życie

Ruch Światło-Życie

Franciszek Blachnicki urodził się 24 marca 1921 roku w Rybniku na Śląsku w wielodzietnej rodzinie. Do gimnazjum uczęszczał w Tarnowskich Górach. Był bardzo aktywny w harcerstwie. W 1938 roku zdał maturę; we wrześniu podjął służbę wojskową. Brał udział w kampanii wrześniowej w 1939 roku, aż do kapitulacji. W październiku w Tarnowskich Górach rozpoczął działalność konspiracyjną. W marcu 1940 roku musiał uciekać przed gestapo. Ujęty w Zawichoście i aresztowany, po kilku tygodniach przesłuchań został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Przebywał tam z numerem 1201, przez 14 miesięcy, z tego przez 9 miesięcy w karnej kompanii, w bloku 13 oraz przez prawie miesiąc w bunkrze. We wrześniu 1941 roku został przewieziony z Oświęcimia do więzienia śledczego w Zabrzu, potem przebywał w Katowicach. W marcu 1942 roku został skazany na karę śmierci przez ścięcie za działalność konspiracyjną przeciw hitlerowskiej Rzeszy. Po ponad 4,5 miesiącach oczekiwania na wykonanie wyroku został ułaskawiony, a karę śmierci zamieniono mu na 10 lat więzienia po zakończeniu wojny.

W czasie pobytu na oddziale skazańców dokonało się nagle, cudowne nawrócenie Franciszka Blachnickiego na osobową wiarę w Chrystusa, połączone z decyzją oddania życia na Jego służbę. W latach 1942-45 Blachnicki przebywał w różnych niemieckich obozach i więzieniach. W kwietniu 1945 roku został uwolniony przez Armię Amerykańską. Po zakończeniu wojny wstąpił do Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. Studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Uzyskawszy magisterium z teologii, 25 czerwca 1950 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował kolejno w kilku parafiach diecezji katowickiej. W pracy duszpasterskiej zwracał szczególną uwagę na formowanie grup elitarnych. Wypracował metodę dziecięcych rekolekcji zamkniętych (Oaza Dzieci Bożych).

W latach 1954-56, w okresie wysiedlenia biskupów śląskich uczestniczył w pracach tajnej Kurii w Katowicach. Przez rok przebywał poza diecezją w Niepokalanowie, studiował tam duchowość i metody pracy apostolskiej o. Maksymiliana Kolbego. W październiku 1956 roku uczestniczył w organizowaniu powrotu biskupów do diecezji. W tym samym roku rozpoczął pracę w Referacie Duszpasterskim Kurii diecezjalnej w Katowicach i w redakcji tygodnika ,,Gość Niedzielny”. Zorganizował i prowadził Ośrodek Katechetyczny, a od 1957 roku społeczną akcję przeciwalkoholową pod nazwą Krucjata Wstrzemięźliwości,która przybrała charakter ruchu odnowy religijno-moralnej, opartego na duchowości o. Maksymiliana Kolbego. Krucjata wydawała swój dwutygodnik pt. ,,Niepokalana zwycięża”. 29 sierpnia 1960 roku Centrala Krucjaty Wstrzemięźliwości w Katowicach została zlikwidowana przez władze państwowe, a w marcu 1961 roku ks. Blachnickiego aresztowano. Po ponad 4 miesiącach aresztu w więzieniu w Katowicach otrzymał wyrok 13 miesięcy więzienia z zawieszeniem na trzy lata, po czym został zwolniony.

W październiku 1961 roku ks. Blachnicki podjął dalsze studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W latach 1964-1972 pracował na KUL-u w charakterze asystenta i adiunkta, współorganizował Instytut Teologii Pastoralnej. W czerwcu 1972 roku zrezygnował z etatu na KUL-u na znak protestu wobec niezatwierdzenia habilitacji przez Ministerstwo Oświaty. W tym okresie działalności naukowej opublikował ok. 100 prac naukowych i popularnych. Wypracował, w oparciu o naukę Soboru Watykańskiego II, personalistyczno-eklezjologiczną koncepcję teologii pastoralnej. Prowadził wykłady pastoralno-naukowe w różnych miastach Polski. W latach 1964-1980 ks. F. Blachnicki rozwijał ożywioną działalność w dziedzinie posoborowej odnowy liturgii w Polsce. Założył ,,Lubelski Zespół Liturgistów”. Przez 10 lat był redaktorem ,,Biuletynu Odnowy Liturgii”. Od roku 1967 był Krajowym Duszpasterzem Służby Liturgicznej. Wypracował koncepcję i metody posoborowej formacji służby liturgicznej.

W 1963 roku ks. F. Blachnicki podjął na nowo prowadzenie rekolekcji oazowych. Metodę 15-dniowych rekolekcji przeżyciowych zastosował stopniowo do różnych grup młodzieży, dorosłych i całych rodzin. Praca formacyjna zapoczątkowana w oazie rekolekcyjnej, była kontynuowana w małej grupie w parafii. Ks. Franciszek opracował potrzebne do niej pomoce. W ten sposób oazy rozwinęły się w ruch, zwany dziś Ruchem Światło-Życie.

Celem Ruchu, obejmującego ludzi każdego wieku i stanu, jest wychowanie dojrzałych chrześcijan i zrealizowanie soborowej wizji Kościoła – wspólnoty wspólnot. Ruch rozwijał się w Polsce mimo różnych trudności zewnętrznych. Przenikał też na Słowację i do Czech, a nawet do Boliwii. Podejmował nowe inicjatywy ukazywane przez ks. Blachnickiego: w roku 1979 – Krucjatę Wyzwolenia Człowieka w celu przezwyciężenia alkoholizmu i innych zniewoleń współczesnego człowieka, w roku 1980 – plan Wielkiej Ewangelizacji ,,Ad Christum Redemptorem” dla dotarcia z Ewangelią do każdego człowieka w Polsce.

W okresie rewolucji Solidarności (1980-1981) ks. F. Blachnicki powołał do istnienia Niezależną Chrześcijańską Służbę Społeczną, mającą upowszechniać ideę ,,Prawda – Krzyż – Wyzwolenie”, tzn. działać w duchu chrześcijańskiej nauki społecznej i ruchu wyzwolenia bez przemocy.

10 grudnia 1981 roku ks. F. Blachnicki wyjechał do Rzymu. Tam zastał go stan wojenny. W roku 1982 osiadł w ośrodku polskim Marianum w Carlsbergu w RFN i rozpoczął organizowanie Międzynarodowego Centrum Ewangelizacji Światło-Życie. Prowadził w nim pracę duszpasterską wśród polskich emigrantów. Kontynuując pracę społeczno-wyzwoleńczą, wydawał biuletyn ,,Prawda-Krzyż-Wyzwolenie”, a w czerwcu 1982 roku założył ,,Chrześcijańską Służbę Wyzwolenia Narodów” – stowarzyszenie skupiające Polaków i przedstawicieli innych narodów Europy Środkowo-Wschodniej wokół idei suwerenności wewnętrznej i jedności narodów w walce o wyzwolenie. Tę działalność społeczno-wyzwoleńczą prowadził z pobudek religijnych, inspirowany nauką Jana Pawła II, wierny zasadzie ,,światło-życie”.

Jeszcze w Polsce, a potem także zagranicą nawiązywał kontakty ekumeniczne z różnymi ruchami odnowy. Zmarł nagle w Carlsbergu 27 lutego 1987 roku.Od 2000 roku grób księdza Franciszka znajduje się w kościele pw. Dobrego Pasterza w Krościenku nad Dunajcem.

Ks. Blachnicki jest ojcem duchowym dla Ruchu Światło-Życie i dla związanych z ruchem wspólnot życia konsekrowanego: żeńskiej – Instytutu Niepokalanej, Matki Kościoła, i męskiej – Wspólnoty Chrystusa Sługi. Pozostawił bogaty dorobek naukowy, popularno-naukowy i ascetyczno-formacyjny (w tym wiele homilii konferencji w zapisie magnetofonowym).

17 lutego 1994 roku został odznaczony pośmiertnie Krzyżem Komandorskim Orderem Odrodzenia Polski, 5 maja 1995 roku otrzymał pośmiertnie Krzyż Oświęcimski. 9 grudnia 1995 roku rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny.

 

ks. Damian SpiżewskiKs. Damian Spiżewski
Data urodzenia: 21.11.1978 r. Warszawa
Imieniny: 26 września
Parafia: Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Starachowicach
Moderator parafialny Ruchu Światło-Życie i Liturgicznej Służby Ołtarza.
Ulubiony fragment Pisma Świętego: „Wznoszę swe oczy ku górom skądże nadejdzie mi pomoc, pomoc mi przyjdzie od Pana który stworzył niebo i ziemię.” Ps 121

Dlaczego ksiądz jest księdzem, czyli jak ksiądz odkrył swoje powołanie?

Do tej decyzji dojrzewałem na przestrzeni lat. Nie przeżyłem żadnego szczególnego momentu, jak np. św. Paweł. Na pewno Ruch Światło Życie odegrał w tym dużą rolę – pomógł rozpoznać powołanie i zdecydować się na tę drogę. Dla mnie, jako młodego chłopaka, uczestnictwo we mszach, na których wszyscy są sobie bliscy i przede wszystkim to, że są one prowadzone w sposób przystępny dla młodego człowieka było czymś wspaniałym i sprawiło, że odnalazłem swoje miejsce w Kościele. Dzięki temu po latach zdecydowałem się na podjęcie drogi kapłańskiej.

Odnalazł ksiądz miejsce w Kościele też jako oazowicz. Jak to się stało?

W oazie jestem od roku 1993. 21 lat temu byłem na pierwszych rekolekcjach w Jaroszowicach koło Wadowic- to był zerowy stopień oazy nowego życia. A początki ogólnie były dość trudne. W parafii nie było oazy, nie było żadnego księdza, który by się tym zajmował. Był tylko jeden starszy ksiądz proboszcz, który w tamtym czasie akurat budował kościół, więc nie miał za bardzo możliwości opiekować się oazą. Religii w szkole uczyła mnie katechetka z Radomia, która dojeżdżała do mojej miejscowości, a była mocno zaangażowana w Ruch Światło-Życie. Dzięki niej znalazłem się w kilkunastoosobowej grupie, która po raz pierwszy wyjechała na rekolekcje wakacyjne z mojej parafii. Część z nich działa aktualnie w Domowym Kościele. Te trudności wynikające z braku księdza opiekuna sprawiły, że nasza formacja wyglądała troszkę inaczej. Nie mieliśmy możliwości uczestniczyć w spotkaniach formacyjnych w ciągu roku, dlatego wracając z rekolekcji wakacyjnych spotykały nas ogromne trudności. Chcieliśmy bardzo dużo zmieniać, działać, ale niestety często spotykaliśmy się z odmową naszego proboszcza. Brakowało nam księdza, który by o nas dbał, zajmował się i prowadził. Ale tu jest właśnie fenomen! Oaza w mojej parafii rozwinęła się bardzo mocno tylko dzięki zaangażowaniu uczestników. Wracając z wyjazdów wakacyjnych, byliśmy pełni energii i pomysłów, o czym może np. świadczyć strona internetowa naszej parafii założona przez nas samych, która była jedną z pierwszych stron w naszej diecezji. Poza tym też organizowaliśmy różne wyjazdy, oazy modlitwy, na które musieliśmy zapraszać księży z zewnątrz. Ale mimo wszystko widzieliśmy w tym wszystkim sens i nie poddawaliśmy się.

Jak wygląda księdza zaangażowanie w Ruch Światło – Życie podczas kapłaństwa?

Regularnie wyjeżdżałem na rekolekcje wakacyjne już będąc klerykiem w seminarium, a jako moderator byłem 2 razy – na drugim stopniu oazy nowego życia w Bańskiej Wyżnej w 2004 r. i 2005 r. Teraz bardziej odnajduje się w takiej pracy u podstaw, w rozwijaniu oazy w parafii od samego początku. Poza tym młodzi księża mają inne podejście, świeższe, a moim zdaniem to właśnie jest potrzebne na rekolekcjach wakacyjnych.

Kiedy został ksiądz posłany na naszą parafię, funkcjonowały tu różne grupy młodzieżowe. Jak to wszystko wyglądało?

Przychodząc do parafii wiedziałem jedynie, że funkcjonuje tu oaza i Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży. Myślałem jednak, że oaza będzie troszkę liczniejsza. To, co mnie zdziwiło, to to, że młodzież nie wyjeżdżała na rekolekcje wakacyjne. Ich całoroczna formacja nie była zwieńczona wyjazdem w wakacje, przez co nie było animatorów. Wtedy była tu tak naprawdę tylko jedna animatorka. I według mnie było to trochę jak „jedzenie ptysia przez papier” – bycie w oazie, a nie uczestniczenie w rekolekcjach, czyli tak naprawdę to co najlepsze człowieka omija.

Oaza w naszej parafii rozwinęła się w znacznym stopniu – stała się tak naprawdę największą oazą w diecezji. Jak ksiądz wpływał na młodzież, aby rozpoczęła formację, ale przede wszystkim, aby w niej trwała?

Jestem dość uparty. I to właśnie jedna z niewielu pozytywnych stron tego uporu. Nie rezygnowanie i nie odpuszczanie. To ważne, żeby być stałym w swoich decyzjach, wyborach. Wejście na drogę oazową to tak naprawdę wybór na całe życie. To piękne, jeżeli trwamy w tym wyborze i rozwijamy się jako oazowicze. Bo przecież te ideały, które zachwyciły nas w młodości mogą być przez nas rozwijane, możemy żyć według nich jako dorośli ludzie. Zresztą oaza daje wspaniałe możliwości ku temu rozwojowi – Domowy Kościół, który aktualnie rozwija się w naszej parafii. To ukazuje, że rekolekcje młodzieżowe to nie koniec, a tak naprawdę początek drogi. Najpierw młodzi czerpią od Ruchu, a później mają szanse „zwrócić” mu owoce właśnie przez posługę w Domowym Kościele i wychowanie dzieci według tych wspaniałych ideałów.

Prowadzenie ministrantów, moderator oazy, Domowego Kościoła, poza tym nauka w szkole i wiele innych obowiązków i inicjatyw –  skąd czerpie ksiądz do tego wszystkiego siły?

To jest właśnie kapłaństwo. Każdy ksiądz przeżywa je na różny sposób i to zależy od predyspozycji człowieka. Ja realizuję się w kapłaństwie poprzez pracę z ludźmi. To jest dla mnie też sposób modlitwy. Prowadząc grupy i widząc, że wynika z tego jakieś dobro, nabieram sił do dalszej pracy. Zresztą ważne, aby wziąć za coś odpowiedzialność i to zacząć, a dalej to już się samo kręci.  Są animatorzy, którzy zajmują się grupami, prowadzą spotkania. Moja rola teraz to doglądanie i pomoc, gdy zajdzie taka potrzeba. Dzięki temu z kolei mam czas, żeby zająć się Domowym Kościołem, który potrzebuje opiekuna, aby się rozwinąć i ustabilizować. Najważniejsze jest, aby pamiętać, że jeśli Pan Bóg powołuje to i daje siłę, aby w tym wytrwać.

Po pracy czas na odpoczynek! Jaka jest księdza pasja?

To bardzo ważne, żeby mieć pasje – to nadaje życiu kolorytu, dodaje radości. Człowiek może się realizować na innych płaszczyznach. Oprócz tego, że moją pasją jest duszpasterstwo, czyli praca z ludźmi, to uwielbiam też chodzić po górach. Chodzę po górach od 1999 r. Polubiłem to chyba tak naprawdę dzięki Tatrom – od nich się zaczęło, a później rozprzestrzeniło się na inne pasma górskie. Polskie i Słowackie Tatry zszedłem praktycznie całe na szlakach dla turystów. Teraz próbuję zaglądać w te miejsca, gdzie można chodzić tylko z przewodnikiem. Poza tym uczestniczę w projekcie „korona Europy”, czyli zdobywanie szczytów bądź wzniesień w krajach europejskich – jest ich 46. Co roku staram się dokładać coś do tej korony i jak dotąd udało mi się zdobyć 27 szczytów. Najwyższy z nich to Elbrus na Kaukazie- 5642 m n.p.m., a w Europie – Mont Blanc 4810 m n.p.m. Ogólnie prowadziłem działalność w Alpach, na Kaukazie, w Górach Przeklętych na Bałkanach, w Pirenejach, w Górach Skandynawskich i innych. Niestety coraz ciężej jest mi to wszystko zgrać z pracą na parafii, z wszelkimi inicjatywami, ale staram się tak organizować swój czas, aby i na takie przyjemności znaleźć choć odrobinę czasu.

Rozmawiały: animatorka Olga Żabicka i animatorka Karolina Nowak.

OAZA DZIECI BOŻYCH 0°

  1. Marta Ciepielewska
  2. Julia Dąbrowska
  3. Wiktoria Dymińska
  4. Antonina Jagieła
  5. Gabriela Krzemińska
  6. Weronika Papaj
  7. Lena Wiecha

OAZA DZIECI BOŻYCH I°

  1. Kinga Derlatka 
  2. Emilia Gos
  3. Patrycja Rola

OAZA DZIECI BOŻYCH II°

  1. Katarzyna Bachurska 
  2. Aleksandra Gawlik
  3. Marta Hamera
  4. Julia Przygoda
  5. Maja Welenc

OAZA DZIECI BOŻYCH III°

  1. Wiktoria Błędzińska
  2. Michalina Cieśla
  3. Patrycja Grochowina
  4. Daria Jaworowska
  5. Liliana Krzysiek
  6. Amelia Rymarczyk
  7. Oliwia Woźniak
  8. Aleksandra Wójtowicz

OAZA NOWEJ DROGI I°

  1. Nikola Cheda
  2. Izabela Gawlik  
  3. Adriana Jaworska
  4. Katarzyna Jaworska
  5. Angelika Kula
  6. Klaudia Piwowarczyk
  7. Lidia Przepióra 

OAZA NOWEJ DROGI II°

  1. Wiktoria Gawlik
  2. Wiktoria Gębura
  3. Anastazja Jasiak
  4. Aleksandra Jurkowska
  5. Joanna Kozieł
  6. Julia Krzemińska
  7. Amelia Piotrowska
  8. Patrycja Szwagrzyk 

OAZA NOWEGO ŻYCIA I°

  1. Maciej Kandyda 
  2. Natalia Malinowska
  3. Kamil Wanat

Nieuczestniczący w Rekolekcjach I ONŻ

  1. Piotr Dominik
  2. Sandra Cheda
  3. Agata Iwoła
  4. Magda Strzelec
  5. Borys Bajdo

OAZA NOWEGO ZYCIA II°

  1. Bartosz Bochniak
  2. Kacper Duraziński
  3. Kamil Kubik
  4. Daria Mąka
  5. Maciej Nowak
  6. Julia Piwowarczyk
  7. Piotr Rymarczyk

OAZA NOWEGO ŻYCIA III°

  1. Iga Hamera 
  2. Natalia Kępa
  3. Angelika Kita
  4. Piotr Kubas
  5. Zuzanna Mazurkiewicz
  6. Natalia Pająk 

Nieuczestniczący w Rekolekcjach ONŻ

  1. Anastazja Kisińska

ANIMATORZY

  1. Dawid Duraziński

KODA 2012

Małgorzata Dec

Sylwia Fiszlak

 Patryk Herc

Karol Kubas

 Natalia Zając

 Olga Żabicka

 

Animatorzy KODA 2012 – Olga Żabicka, Małgorzata Dec, Sylwia Fiszlak, Natalia Zając, Patryk Herc, Karol Kubas

 

KODA 2013

Animatorzy KODA 2013 – Agata Dąbrowska, Marta Herc, Bernadeta Kopyś, Anna Kuczkowska, Joanna Michalczak, Karolina Nowak, Marlena Raczyńska, Aleksander Ciołak, Bartosz Fijałkowski, Mateusz Kowalczyk, Hubert Lefek, Bartłomiej Mróz, Paweł Salwa, Magdalena Chojnacka

 

KODA 2014

Animatorzy KODA 2014 – Karol Rosołowski, Aleksandra Głuszek, Patrycja Bębas, Mikołaj Dyk, Aleksandra Lipiec, Paweł Kaput, Joanna Tymińska, Mateusz Seweryn, Oktawia Żeber, Bartosz Ziewiec, Katarzyna Stawiarska, Krzysztof Lefek, Jagoda Gajewska

 

KODA 2015

Animatorzy KODA 2015 – Malwina Dutkiewicz, Kamil Gacek, Piotr Kopciał, Zbigniew Ciołak, Małgorzata Perchel

 

KODA 2016

Animatorzy KODA 2016 – Karolina Jabłońska, Błażej Ziewiec, Maciej Ciepliński; Animatorka KAMuzO 2016 – Justyna Kwiecień

 

KODA 2017

Animatorzy KODA 2017 – Agnieszka Lipiec, Joanna Kisiel, Katarzyna Jabłońska, Justyna Kwiecień, Julia Pająk; Animator KAMuzO 2017 – Błażej Zieja

 

KODA 2018

Animatorzy KODA 2018 – Małgorzata Miernik, Mateusz Kalisz, Paweł Zdziechowicz

 

KODA 2019

Animatorzy KODA 2019 – Małgorzata Kwapisz, Karolina Seweryn, Weronika Jaśkiewicz, Konrad Kozieł, Paweł Kubas
Animator KAMuzO 2019 – Dawid Duraziński

 

KODA 2020

Animator KODA 2020 – Dawid Duraziński

 

SPOTKANIA

Spotkania dla grup dziecięcych dziewcząt ODB – OND I st. – SOBOTA GODZ. 10:00

Spotkania dla grup młodzieżowych OND II st. – ONŻ I i II st. – PIĄTEK  GODZ. 18:30 (Nieszpory i Spotkania w grupach)

Spotkania dla grupy ONŻ III st. i Animatorów – NIEDZIELA GODZ. 19:00 ((Nieszpory i Spotkanie)

Spotkania Animatorskie

Spotkanie opłatkowe animatorów 2020

 

Napisz do Ks. Damiana opiekuna

WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com