Home Pogrzeb

Pogrzeb

KANCELARIA PARAFIALNA
tel. 412 732 911
email: parafia.starachowice@gmail.com

poniedziałek: 16:00 -17:00
wtorek: 16:00 -17:00
czwartek: 16:00 -17:00
sobota: 9:00 – 10:00

Dokumenty potrzebne przy załatwianiu formalności pogrzebu:

pogrzeb

– akt zgonu;
– zaświadczenie o udzieleniu sakramentu chorych i wiatyku (Komunii Świętej);
– jeśli zgon nastąpił poza parafią lub w szpitalu (wystawia je kapelan szpitala);
– jeżeli zmarły nie należał do parafii wymagana jest zgoda ks. proboszcza.

W celu ustalenia terminu oraz godziny Mszy św. i pogrzebu należy skontaktować się z Kancelarią Parafialną osobiście, a jeśli to nie możliwe to telefonicznie 41 273 2911.

Aby uniknąć problemów z ustaleniem godziny mszy św. pogrzebowej prosimy najpierw zgłosić się i ustalić godz. mszy św. w Parafii, a potem w Zakładzie Pogrzebowym.

NAPISZ DO NAS JEŚLI MASZ PYTANIA LUB UWAGI!

 

Prawo do pogrzebu katolickiego

– każdy wierny, ochrzczony ma prawo do pogrzebu katolickiego.

 

Forma pochówku

– Kościół zaleca pochówek ciała do ziemi,
– Kościół nie zabrania kremacji, jeśli nie została ona wybrana z pobudek przeciwnych nauce chrześcijańskiej.

 

Pogrzeb samobójcy

Nie odmawia się pogrzebu katolickiego samobójcom, którzy w ciągu życia okazywali przywiązanie do wiary i Kościoła.

Zgodnie ze zdaniem psychiatrów, nie ponoszą oni w pełni odpowiedzialności za swój czyn, ze względu na brak pełnej świadomości lub stan chorobowy o podłożu psychicznym.

 

Nie mają prawa do pogrzebu katolickiego

– notoryczni apostaci, heretycy i schizmatycy,
– osoby, które wybrały spalenie ciała z motywów przeciwnych wierze chrześcijańskiej,

– jawni grzesznicy, ze względu na publiczne zgorszenie wiernych,
– samobójca, jeśli przed zamachem na swoje życie był powodem publicznego zgorszenia.

 

Odmowa pogrzebu

– ma miejsce tylko wtedy, jeśli dana osoba nie prosiła przed śmiercią o posługę kapłańską lub nie okazała żadnych oznak skruchy,

– wiąże się z odmową odprawienia mszy św. pogrzebowej, co nie oznacza, że nie wolno za danego zmarłego odprawiać Mszy św. w ogóle,

– nie wiąże się z odmową miejsca pochówku na cmentarzu w miejscowości, gdzie istnieje tylko katolicki cmentarz parafialny.

 

Z nauki Kościoła

Dzień śmierci jest dla chrześcijanina, po zakończeniu jego życia, dopełnieniem jego nowego życia rozpoczętego na chrzcie, wzmocnionego przez bierzmowanie i karmionego Eucharystią, będącą antycypacją uczty niebieskiej (Kompendium KKK 354).

Chory, którego zgon jest bliski, chyba najbardziej potrzebuje naszego psychicznego wsparcia. Jednak niektórzy z nas nie czują się na siłach sprostać tej „ostatniej posłudze miłości” – odczuwają lęk. Poza tym często staje się to w nowoczesnych szpitalach niemal niemożliwe. Wielu ludzi umiera więc w samotności i opuszczeniu. Każdy cierpiący, pozostawiony samemu sobie człowiek jest świadectwem naszego samolubstwa i braku miłości, oskarżeniem całego społeczeństwa.

Chrześcijanie, którzy czuwają przy umierającym, winni umacniać go w przekonaniu, że nie jest sam. Niejednokrotnie od słów jest tu ważniejsza pełna wyrozumiałości obecność. Jak długo umierający jest przytomny, mogą chrześcijanie umacniać jego ufność w wierność Boga i pomagać mu przezwyciężać lęk przed śmiercią. Mogą modlić się z konającym słowami Jezusa: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego” (Łk 23, 46), w Twoje ręce składam moje życie. Wielu chrześcijan przygotowuje się do śmierci, prosząc o pomoc Matkę Jezusa: „Módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej” („Zdrowaś Maryjo”).

W dniu pogrzebu gromadzą się krewni i przyjaciele zmarłego na Eucharystii sprawowanej na jego intencję. Towarzyszą mu również na miejsce wiecznego spoczynku. Modlitwy i pieśni pogrzebowe wyrażają, mimo smutku po utracie ukochanej osoby, nadzieję na wieczne życie. Chrześcijanie mogą w smutku mieć nadzieję, ponieważ są przekonani, że zmarli przebywają u Boga, i ponieważ wierzą w ich zmartwychwstanie. Dawny Kościół obchodził dzień śmierci swych świętych jako narodziny do nowego, wiecznego życia.


Modlitwa za zmarłych:

Modlitwa za żywych i zmarłych jest jednym z siedmiu uczynków miłosierdzia co do duszy, U Boga czas – pojmowany jako coś co ogranicza – nie istnieje. Ale ludzie, istniejący w czasie, mają zadanie wstawiać się u Boga za innymi. To, co ktoś w swym życiu czyni dla innych, jest u Boga zawsze teraźniejszością. Dlatego słuszna jest modlitwa za ludzi, którzy już dawno zmarli.

Wieczny odpoczynek racz im dać.
Panie, a światłość wiekuista niechaj im świeci.
Niech odpoczywają w pokoju. Amen.

Dzień Zaduszny (Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych): W tym dniu (2 listopada) Kościół w szczególny sposób kieruje swe myśli ku zmarłym. We mszy świętej, modlitwach i odwiedzając cmentarze wierzący okazują swój związek z tymi, którzy już odeszli do Boga.

Uroczystość pogrzebowa: Z wiarą w zmartwychwstanie grzebie Kościół ludzkie ciało. Na cmentarzu, zwanym również Bożą rolą, składa się je do ziemi, „jak siewne ziarno”. Podczas pogrzebu kapłan lub diakon wymawia nad otwartym grobem obietnicę zmartwychwstania, cytując stówa Jezusa: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie” (J 11, 25).

Kremacja: Spalenie zwłok i pogrzebanie prochów w urnie. Do niedawna (1964) nie wolno było katolikom pozwolić na spalenie ciała ludzkiego. Uchodziło to za znak niewiary i zaprzeczenie zmartwychwstania. Obecnie Kościół pozwala na tę formę pogrzebu, jeżeli nie jest to wyrazem niewiary.

Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com